Mediat angleze: Truket e Barcelonës për të fituar ndeshjet. paralajmërimi për United vjen nga Jack Wilshire, përmes “Daily Star”. Rekordi i ri anti-Liverpool, gati në duart e Sir Alex Fergusonit, që duke mposhtur Barcelonën mund të barazonte tre kupat e fituara nga Bob Paisley me “Reds”, shkruan Daily Express dhe një Lionel Messi i kartonizuar që Daily Mail ia ka lënë në dorë karikaturistit më të mirë për të burgosur pleshtin.
Këto janë argumentet që mund të gjenden në mediat angleze në vigjilje të finales së Ligës së Kampionëve.
Pa harruar ato dy bileta që kushtojnë 20 mijë funte, siç denoncoi The Sun, ndërsa në Telegraph Sport theksohet ekzistenca e një plani B, ose më saktë një kalim nga 3-4-3 në 4-4-2.
Mediat spanjolle: Titulli më i mirë është i “Mundo Deportivo”, që hapet me “Për të dhjetin”, duke iu referuar trofeut të dhjetë që mund të fitojë Barcelona në epokën Guardiola.
Gazeta tjetër katalanase, “Sport”, ka kryetitull shumë të qartë: “Të kallin datën. Yjet e Barçës frikësojnë Manchesterin”.
Tjetër “dynja” në Madrid. Në finalen e Championsit luan një spanjolle, por ata mendojnë për tjetër gjë. “Marca” dhe “As” hapen të dyja me Agueron dhe Benzema.
Fytyra të habitura, transformuar nga gëzimi i fituesve që kurrë nuk e kishin imagjinuar të gjendeshin me Kupën në duar, kundrejt dëshpërimit dhe pishmanëve të humbësve që, në të kundërtën, ndiheshin kampionë dhe një shkallë më lart se kundërshtari, përpara ndeshjes.
Janë këto efektet dhe kundërindikacionet e një finaleje të Champions League, që të dridhëron trupin, si ndoshta mund të jetë Manchester United-Barcelona e ditës së sotme, në “Wembley”.
Mund të fitosh, apo të humbësh, por në rastin e dytë të dy skuadrat urojnë që të mos kenë një fund të hidhur dhe të papritur, ndoshta dhe nga skenaristët më të mirë të filmave hollivudianë. Sigurisht, futbolli është një sport i bukur, pikërisht sepse asgjë nuk është absolute dhe sepse papritshmëria është karakteristika që e dallon dhe e bën edhe më argëtues se çdo sport tjetër, ku ndoshta topi është i rrumbullakët, por në fushë nuk rendin pas tij 22 lojtarë.
Gjatë gjithë historisë së Ligës së Kampionëve ka pasur finale që kanë tronditur jo pak emocionalisht, por kjo i ka bërë të pavdekshme në kujtesën e humbësve dhe fituesve, tifozë, lojtarë, apo protagonistë në të mirë e të keqen qofshin ato. Ja disa nga “skenarët” më të bukur.
1.Në Stamboll, tragjedia më e madhe kuqezi.
Ishte 25 maji i vitit 2005 dhe në stadiumin olimpik “Ataturk”, të Stambollit, përballet Milani dhe Liverpuli, dy skuadra të nisura jo si favorite në fillim të kompeticionit, por që treguan vazhdimësi dhe një potencial të jashtëzakonshëm që nga ndeshjet e grupeve, deri në fund. Në pjesën e parë kuqezinjtë e Ançelotit janë një “vullkan” në erozion, saqë shënojnë tre gola rrufe, duke çoroditur të kuqtë, por jo publikun anglez, që vazhdon të thërrasë “Go Reds, Go Reds”.
Shënuesit kuqezi janë Maldini, ndërsa Krespo realizon një dopietë fantastike. Në dhomat e zhveshjes ka dy situata krejt të kundërta: në atë kuqezi gëzimi dhe zhurma mbizotëronin, saqë disa futbollistë përgatiteshin për festën finale. Ndërsa, në dhomën tjetër heshtja ishte “kryefjala” e vetme e një analize teknike. Por diçka ndodh në 45 minutat e dyta. Në fushë zbret një Milan i relaksuar dhe i bindur për fitoren, ndërsa Liverpuli reagon me karakter dhe personalitet.
Mjaftojnë 7 minuta dhe në fushë kthehet barazimi. Si? Gerrard, Schmicer dhe Alonso shënojnë për të kuqtë. 3-3 dhe çdo gjë nga e para, por te penalltitë Dudek bën mrekullitë, duke pritur penalltinë e Serghiinhos, Pirlos dhe Shevçenkos, ndërsa për “reis” vetëm Rise kishte gabuar. Fitues është Liverpuli, Milani humbet një finale të futur në “kasafortë” pas 45 minutash. “Nuk fjeta një vit të tërë, mendova se karriera ime kishte përfunduar aty”, ishte shprehur Gatuzo dy vjet më pas.
2.Mançester Junaijtid, dy minutat e lavdisë.
I vetëm në fushë, në lot, i dëshpëruar dhe ende i shokuar. Është kjo pamja e Samuel Kufurit në terrenin e blertë të “Camp Nou”-t, në orën 22:51 të 26 majit 2011. Ganezi nuk e kupton ende se çfarë ka ndodhur, ashtu si i gjithë Bayern Munchen, që deri në minutën e 91 kryesonte 1-0 me gol të Baslerit, që në minutën e 5, i cili kishte realizuar me goditje dënimi. Dhe gjermanët po administronin me qetësi. Por, në kohën shtesë ndodh diçka e paimagjinueshme. Sheringam dhe më pas Solskiaer realizojnë në të 91 dhe 93. Gjyqtari italian, Kolina, vërshëllen fundin. Hitcfeld s′mund t′i besojë syve, Bayerni i tij ka humbur. Ferguson nuk përmbahet.
3.Filozofia e Kapelos shkatërroi Cruyffin.
Si mund të mposhtet një skuadër e cila ka në përbërjen e saj futbollistë të kalibrit si Guardiola, Kuman, Bakero, Stoiçkov, Amor, Romario, apo Begirishtain dhe Zubizareta, drejtuar nga një magjistar si Johan Cruyff? E thjeshtë, pyesni Don Fabio Capelon, trajnerin e rezultateve, ai që udhëhoqi atë Milan te Champions i pestë kuqezi, në majin e 1994-ës, kur në finale shkatërroi Barcelonën 4-0, me dopietë të Masaros një i panjohur në atë kohë dhe golat e gjeniut Saviqeviç dhe kolosit Desai. Asnjë histori në fushë, ndërsa përpara finales së Athinës kishte nga ata që s′do të vinin bast qoftë një qindarkë për Milanin.
4.Dortmundi, surpriza e hidhur për Juven.
Ishte 28 maji i vitit 1997 dhe në “Olympiastadion”-in e vjetër të Munchen luajnë Borusia Dortmund dhe Juventusi. Nëse bardhe-zinjtë kishin plotësuar parashikimin, duke mbërritur në finale ashtu si kishin synuar në fillim, e njëjta gjë s′mund të thuhej për verdhe-zinjtë, të cilët eliminuan kockën e fortë United, në gjysmëfinale.
Pikërisht skuadra e Hitzfeldit shfaqej si inferiore ndaj “Zonjës” së Lipit, me në skuadër kampionë si Jugoviç, Deshamps, Zidane, Boksic, Vieri e Del Piero. Te Dortmundi vetëm Andreas Muler dhe Matis Zamer udhëhiqnin një grup të ri, nga i cili u dallua Riken, autor i një goli, por sidomos Ridle, me dopietë. Për Juven, goli i vetëm, i Del Pieros.
5.Liverpuli, “Zot” në shtëpinë e Romës.
Është bërë i famshëm për lëvizjet e tij teatrore, të cilat shërbyen për të shpërqendruar jo pak, por dy nga futbollistët më të rëndësishëm të Romës, Konti dhe Graciani, në atë finale të humbur nga verdhe-kuqtë, në fushën e tyre, “Olimpico”, më 30 maj të vitit 1984, kur Liverpuli i Ian Rashit, Sunesit, Dalglishit dhe Semi Lis triumfoi pas 11-të metërshavë, kur ndeshja ishte mbyllur 1-1 në 120 minuta. Është e vetmja finale e luajtur nga Roma gjatë gjithë historisë së Ligës së Kampionëve.
Pikërisht skuadra e Hitzfeldit shfaqej si inferiore ndaj “Zonjës” së Lipit, me në skuadër kampionë si Jugoviç, Deshamps, Zidane, Boksic, Vieri e Del Piero. Te Dortmundi vetëm Andreas Muler dhe Matis Zamer udhëhiqnin një grup të ri, nga i cili u dallua Riken, autor i një goli, por sidomos Ridle, me dopietë. Për Juven, goli i vetëm, i Del Pieros.