Lajme Shqip Wednesday, 30 November 2011 17:35

Tiranë – Çdo rast ka një histori më vete, ndërsa të gjithë bashkohen në një përbashkët; frika për t’u shfaqur ashtu siç janë. E përditshmja është si e çdo njeriu tjetër, edhe pse prej disa vitesh jetojnë me HIV.  Sikurse gjithë të tjerët, punojnë, festojnë me familjen e shoqërinë, kanë familje, fëmijë. Sëmundja nuk i pengon aspak në jetën dhe veprimtarinë e përditshme…

Tashmë kanë jetë normale, ndërsa çdo ditë është në luftë për të mbrojtur të drejtat e të gjithë personave që jetojnë më HIV në Shqipëri, për të patur akses në shërbimet shëndetësore, edukim për fëmijët, çdo gjë të gëzueshme të përditshmërisë.

E megjithatë, pothuajse asnjë prej tyre nuk e ka pranuar hapur në shoqëri që është me HIV/AIDS.

Pranojnë se HIV/AIDS ende nuk ka fytyrë. Asnjë prej personave që jeton me HIV nuk shfaqet në media me fytyrë dhe kjo, pasi në përfytyrimin e njerëzve këta persona duhet të mbartin diçka dalluese që i bën të ndryshëm, shprehen vetë ata.

Stigma dhe diskriminimi në vend ndaj personave HIV pozitiv janë në nivele të larta dhe shkojnë në kah të kundërt me informacionin për këtë sëmundje. Aty ku informacioni është i ulët, stigma është e lartë, sepse njerëzit kanë frikë të përballen me situata.

“Kur prezantohesh me dikë lexon frikë, pasiguri, gjëra jo të këndshme në fytyrën e bashkëfolësit, sepse shpesh kanë frikë edhe të takojnë duart, të pijnë një kafe, të jenë sociale me një person që jeton me HIV, apo të qëndrojnë në ambientet e zyrës dhe tavolinën e punës me të”, thotë një person i infektuar.

Më shumë se çdokush, di se çdo të thotë të jesh i refuzuar nga shoqëria, familja; çdo të thotë të të përplaset dera në fytyrë e të thonë që nuk duhet të punosh në një institucion, të ushtrosh profesion për të cilin ke investuar; kjo sepse etiketohesh si person i rrezikshëm. Para së gjithash, HIV/AIDS më tepër se shëndetësor, është problem social, pasi shoqërohet me braktisje të personit nga ana e familjarëve, shpesh herë me largimin nga shtëpia, por ka dhe raste të prishjes së familjes, kur një nga bashkëshortët rezulton HIV pozitiv. “Do doja të dilja hapur e të pranoja se jam me HIV/AIDS”, thotë një tjetër, ndërsa shton se njerëzit duhet ta pranojnë këtë sëmundje, të flasin hapur për të, pasi është sëmundje dhe të gjithë ata tashmë kanë një jetë si gjithë të tjerët.

Ndërkohë, nisur nga eksperiencat e tyre, thonë se “të gjithë duhet të dinë më shumë rreth sëmundjes dhe të flasin hapur për të, si të mbrohen, si të sillen me njëri tjetrin, si të kujdesen për ta, etj”.

“Efekti i parë i marrjes së rezultatit të testit ishte shokues. Mendimi i parë ishte se do të vdisja shumë shpejt, pasi shkalla e njohurive të mia në atë kohë ishte minimale”, thotë një tjetër prej të infektuarve me HIV, që vë theksin tek informimi i njerëzve për këtë sëmundje.

Megjithatë, krahasuar me vite më parë, situata ka ndryshuar. Sot nuk flitet më për shifra, por për njerëz që kërkojnë të jetojnë jetën e tyre dhe të gëzojnë të drejtat e tyre. Dhe kjo ndodh gjatë gjithë vitit, sa herë ka problematika.